ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Η μανιβέλα βιδώνει δεξιόστροφα (φορά ρολογιού) στη βίδα της. Με την ίδια φορά επίσης παίζει. Όταν φεύγουμε συνήθως ξεβιδώνουμε τη μανιβέλα αριστερόστροφα για να τη βγάλουμε, ώστε να μην την πειράζουν άγνωστοι.

Το κάθε τραγούδι έχει διαφορετική ταχύτητα (στροφές μανιβέλας ανά λεπτό). Θέλει λίγο χρόνο εξοικείωσης. Για να μην κάνουμε λάθη, κρατάμε μια σταθερή ταχύτητα περιστροφής τον πρώτο καιρό. Αργότερα, κάνουμε αυτό που έκαναν οι παλιοί λατερνατζήδες που έδιναν «χρώμα» στο τραγούδι, δηλαδή επιταχύνουμε και επιβραδύνουμε μέσα στον κύκλο περιστροφής της μανιβέλας: χονδρικά, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε επιτάχυνση στην αρχή κάθε μουσικού μέτρου (ή χορευτικού μέτρου) και επιβράδυνση προς το τέλος του μέτρου.

Η χρονική διάρκεια του τραγουδιού αντιπροσωπεύεται από μια πλήρη περιστροφή του κυλίνδρου. Στη συνέχεια, επαναλαμβάνεται το τραγούδι. Ο σταμπαδόρος πρέπει να ενώσει το τέλος με την αρχή του τραγουδιού έτσι ώστε να μη φαίνεται η ένωση, οπότε κανείς μπορεί να παίζει επαναλαμβανόμενα μοτίβα (κουπλέ-ρεφραίν) για πολύ ώρα και ο χορευτής να χορεύει ή ο τραγουδιστής να τραγουδάει τις στροφές του τραγουδιού.

Ο κύκλος έχει περιορισμένες διαστάσεις και πολλές φορές το τραγούδι αναγκαστικά απλοποιείται για να χωρέσει (λιγότερες επαναλήψεις, μοτίβα κλπ) όπως ήταν στην παλιά, λιτή, αφαιρετική μουσική την εποχή που κατασκευάσθηκε το όργανο ιστορικά.